کاش می شد

در شعر هایم زندگی کنم

همان سرزمینی که هنوز از آن کوچ نکرده ای

تو را خوب می شناسم. تو سرخی خونی بودی که از زانوی کودکی ام چکید. تو دست نوازش آن آقای قد بلند بودی. یا شاید 25 تومانی که کم داشتم تا بستنی شوم. مانتوی صورتی! تو تست های نامفهوم کنکور هنر بودی. تو " ده تومن پیش ، ماهی پونصد ". تو آگهی استخدام ! تو غول غمگین پنهان شده زیر سنگ فرش های خیابان سی متری انزلی. تو تیغ ! تو خون ! تو لبخند !

انگار با احساس خوبم همدست بودی

دستانت را که می گرفتم

حس خوبی به من دست می داد

محاصره شدم. هیچکس اینجا نیست. منم و سنگر رو به سقوط و البته این نارنجک که چند لحظه پیش مهمون سنگرم شد. چشمام و می بندم. سعی می کنم همونطور که بودی تصورت کنم. در حال زمزمه کردن مرغ سحر. با همون ژاکت قرمز و ... صدا میاد. دو، سه، چهار. اینجا ضیافت نارنجک هاست. دوباره چشمام و بستم. روبروم ایستادی. میخوام سخت بغلت کنم. بغض نارنجک ها توی آغوشم می ترکه ...

مرا از اعماق قلبش دوست داشت

جایی نزدیک به درب خروجی ...

اگر صاحب پسری شوم به او یاد خواهم داد چطور در مدرسه از حق و حقوقش دفاع کند. چگونه نظر دختر دلخواه اش را جلب کند. چطور با یک خانم محترمانه صحبت کند. چگونه صورت نحیف نوجوانی اش را اصلاح کند. روز های دانشجویی با املت و نیمرو زنده بماند. دلتنگی پادگان را تحمل کند. از شانه خود سرزمینی امن برای همسرش بسازد.

اما اگر صاحب دختری شوم برای پوشک پنهان شده زیر دامن کوتاه صورتی اش خواهم مُرد ... خواهم مُرد ... خواهم مُرد ...

من عاشق

خنده های بانمکی شدم

که به زخم هایم می زدی ...

از تو

یا پس از تو

عشق

تفاوت دو مرگ دردناک بود ...

وقتی می گفت از این دنیا سیر شده شوخی نمی کرد. شعار نمی داد. خالی نمی بست. سیر بود. سیر! بعد از اون اتفاق از هر آشنا و غریبه ای حرف خورد. در جواب طعنه ها لبخند می زد ولی خدا می دونه تو خلوت چقدر حرص می خورد. در یخچال باز شد. در یخچال بسته شد. غصه خورد. انگار لبخند کافی نبود. می ایستاد و می جنگید. این اواخر خیلی کتک خورد. تو اون کوچه خلوت چاقو خورد. مُرد. سیر شد ...